Het mooie weer had weer meer wandelaars aangetrokken, het dubbele van de vorige keer. We hadden ook bezoek. Ronald, Annemarie en Monique van de organisatie wandelden met ons mee om te kijken hoe het op onze wandeling eraan toeging. Piet leidde ons weer naar de duinen langs het Wed. Omhoog, omlaag, door het mulle zand. En dan weer klimmen om van het mooie uitzicht te genieten.

Op de zandvlakten groeit niets. Er lijkt niet veel te beleven. Niets is minder waar. De zandloopkevers hebben hier hun domein. Hun larven graven zich in in een vernuftig putje met een deksel. En de mier die dan langs komt is de klos. De larven op hun beurt zijn weer een prooi voor sluipwespen. Deze verlammen hun prooi en eten die beetje bij beetje op. Veel drama dus op die kleine stukjes zand.

We wandelden verder en kwamen op een kleine vlakte. Piet liet ons een stel walstrobremrapen zien. Deze zijn betrekkelijk zeldzaam. Er stond een heel groepje bij elkaar. We liepen verder onder aan de Konijnenberg langs en gingen langs het Wed weer terug. Het pad was nog steeds heel erg smal en modderig vanwege de hoge waterstand.

Iedereen had weer een mooie tocht beleefd en genoten van de natuur.

Dick van Gijlswijk