Bijna 20 wandelaars hadden zich deze morgen aangemeld. Geen zonnig weer, maar wel goed om door het Nationaal Park te wandelen. We liepen weer over de duinen richting Het Wed en sloegen rechtsaf voor het einde van het water.

Langs de randen van Het Wed borrelde ijzerhoudend water naar boven. Hier en daar met felle kleuren. Je kunt er met een takje in roeren, als het gekleurde deel in stukjes breekt is het ijzerhoudend, anders olie. In het eerste geval is het een gezond teken voor de planten, waaronder orchideeën, die daar bloeien.

Verder liepen we over een vlakte die in het verleden als tuinderij dienst had gedaan. Die weer verlaten werd toen het grondpeil door waterwinning lager was geworden. Maar de vlakte was al eerder ontstaan toen de duinen natter waren. De wind kon meer dan 150 jaar geleden het natte zand niet wegkrijgen. Het droge zand moest eraan geloven.

Verderop keken wat Schotse hooglanders verbaasd naar ons. Wat moeten die hier, leken ze te denken.

Een geslaagde en interessante wandeling.